|
PDF Print E-mail

Dobre praktyki kształcenia audytorów w Polsce

Na podstawie wieloletniej, owocnej współpracy z wiodącymi uczelniami w Polsce, firma NETSOFT CONSULTING, prezentuje poniższe dobre praktyki, w zakresie projektowania i utrzymania systemu kształcenia z audytu wewnętrznego.
Niniejsze praktyki zostały wypracowane w oparciu o wieloletnie obserwacje systemu kształcenia audytorów w Polsce, prowadzone od prawie 10 lat zajęcia na uczelniach wyższych przez autora opracowania, konsultacje w środowisku audytorów, dyskusje panelowe w ramach SGI i inne.
Kierowane są przede wszystkim do samych audytorów wewnętrznych – najważniejszego podmiotu kształcenia. Jako współtwórcy i odbiorcy procesu edukacji powinni oni zwracać uwagę na jakość własnego kształcenia i kształcenia innych tak, aby promować zasady dobrych praktyk ustawicznego rozwoju i tym samym przyczyniać się do nieustannej poprawy jakości prowadzonego przez nich audytu wewnętrznego.
Kolejnym odbiorcą niniejszych praktyk mogą być władze uczelni wyższych, kierownicy studiów podyplomowych, kadra dydaktyczno-naukowa oraz wszystkie podmioty zajmujące się szeroko pojętą edukacją audytorów. Władze licznych uczelni polskich i zagranicznych wielokrotnie omawiały z przedstawicielami firmy zagadnienia jakości kształcenia kadry audytorskiej, aby nie tylko spełnić formalne wymagania stawiane audytorom wewnętrznym w aktach prawnych, ale umożliwić audytorom wykształconym na uczelniach, rzeczywiste osiągnięcie celu istnienia audytu wewnętrznego w pracy zawodowej – wniesienia wartości dodanej i usprawnienia procesów organizacji.
Pośrednim odbiorcą niniejszych praktyk mogą być również kierownicy komórek audytu wewnętrznego. Wskazanie zasad prawidłowego kształcenia kierownikom jednostek organizacyjnych ramowych zasad i dobrych praktyk w zakresie kształcenia audytorów w Polsce, może przyczynić się do tego, by na podstawie niniejszych dobrych praktyk byli oni w stanie ocenić rozwój zawodowy zatrudnianej kadry oraz preferowali i promowali w zatrudnieniu tych audytorów, których rozwój będzie efektywny, wiarygodny, rzetelny i wieloaspektowy. W procesie doboru kadrowego, kierownicy jednostek powinni kierować się wyłącznie bezstronną oceną wiedzy, praktyki i umiejętności audytorskich, budowanych na solidnych fundamentach etyki. 

Studia podyplomowe z audytu wewnętrznego

Studia podyplomowe, w tym studia podyplomowe z audytu wewnętrznego są formą kształcenia przeznaczoną dla osób legitymujących się dyplomem ukończenia studiów magisterskich (studiów jednolitych magisterskich lub studiów drugiego stopnia) lub studiów pierwszego stopnia (licencjackich albo inżynierskich). Osoby, które w momencie rekrutacji na studia podyplomowe nie posiadają dyplomu ukończenia studiów, nie powinny być przyjęte na studia podyplomowe.
Studia podyplomowe z audytu wewnętrznego prowadzone na uczelniach, o których mowa w 286 par. 1 ust 5 lit. d, uofp, powinny być prowadzone przez wydziały ekonomiczne lub prawne uczelni wyższych.(Wykaz uczelni uprawnionych do nadawania tytułu doktora nauk ekonomicznych lub prawnych). Ponieważ studia podyplomowe z audytu wewnętrznego są studiami specyficznymi, łączącymi zarówno przedmioty audytowe jak i okołoaudytowe, minimalna liczba godzin powinna umożliwiać takie poprowadzenie zajęć, aby słuchacz był w stanie zasymilować wiedzę w zakresie większym, niż tylko podstawy danego zagadnienia. W praktyce program studiów podyplomowych powinien obejmować powyżej 180 godz. 

 

I. Specyfika studiów podyplomowych z audytu wewnętrznego

 

Studia podyplomowe:

  1. będą o tyle pozytywnie odebrane przez słuchaczy (obecnych lub przyszłych audytorów), o ile będą realizowały praktyczne potrzeby audytorów oraz ich pracodawców i przygotowywały słuchaczy do podjęcia obowiązków pracowniczych w tym zakresie, bez względu na to, czy uczelnie posiadają uprawnienia, których mowa w art. 286 par. 1 ust 5 lit. d, ustawy o finansach publicznych.
  2. powinny być jedną z wielu form kształcenia audytorów w Polsce. Należy zauważyć, ze spełnienie wymagań, o których mowa w art. 286 par. 1 ust 5 lit.d ustawy o finansach publicznych jest jednym z kilku, ale nie jedynym sposobem pozyskania uprawnień audytora wewnętrznego. 

Uczelnie, wykorzystując potencjał kadry naukowej, są w stanie konkurować o słuchaczy z firmami szkoleniowymi. Ponadto powinny umożliwić osiąganie tytułów zawodowych, o których mowa w art. w art. 286 par. 1 ust 1 lit. d, ustawy o finansach publicznych. Uczelnie mają możliwość podejmowania różnych form działalności dydaktycznej w zakresie audytu wewnętrznego np. tworzenia programów autorskich, specjalistycznych studiów podyplomowych, kursów, szkoleń, grup akredytowanych przy uczelniach, mogą prowadzić szeroko pojęte działania dydaktyczne o charakterze kursów przygotowujących do uzyskiwania certyfikatów międzynarodowych oraz innych form aktywności edukacyjnej lub inicjatyw na rzecz audytu wewnętrznego.

Poprzez komunikację i kontakty audytorów wewnętrznych oraz przedstawicieli uczelni, istnieje możliwość poprawy procesu kształcenia i symbiotycznego współdziałania w procesie edukacji – w różnych formach i na różnych poziomach. Odpowiednia jakość prowadzonych zajęć w różnych postaciach daje możliwość, aby wszelkie formy kształcenia służyły ustawicznemu podnoszeniu wiedzy i umiejętności a także umożliwiały pozyskanie i utrzymaniu (już posiadanej przez audytorów) certyfikacji (godziny CPE). 

II. Organizacja studiów

  1. Uczelnia w sposób jasny powinna określić w ramach kształcenia audytorów wewnętrznych zakres proponowanych usług, ich adresata oraz informować (np. na stronie internetowej) o swoim potencjale naukowym, kadrze, fakcie posiadania akredytacji, uprawnień lub ich ograniczeniach, programie nauczania, ilości godzin kształcenia itd. Im lepsza informacja tym mniej niejasności co do pożądanego przez słuchaczy zakresu nauczania.
  2. Uczelnia powinna określić cel studiów podyplomowych, metody i środki osiągnięcia założonego celu.
  3. Profil słuchacza powinien być określony przed rozpoczęciem rekrutacji i ściśle uwzględniać wymagania stawiane audytorom w ramach Standardów IIA (dla audytorów jsfp określonych przez Ministra Finansów), odnoszących się do profesji audytu wewnętrznego.
  4. Uczelnia powinna wskazać szczegółowy i kompletny program studiów, określić zawartość poszczególnych przedmiotów w ogólnej liczbie godzin.
  5. Wszelkie informacje na temat wymagań, sposobów oceny postępów w nauce i zawartości przedmiotów powinny być publikowane przez organizatorów studiów podyplomowych w oficjalnych materiałach informacyjnych uczelni oraz na stronach WWW.
  6. Dokonując wyborów studiów lub innych form kształcenia, słuchacze powinni zwracać uwagę na konkretne szczegóły dotyczące profilu słuchacza, wykładanych przedmiotów, programu, wykładowców oraz ilość ćwiczeń praktycznych. Zachęca się aby przy wyborze uczelni audytorzy uwzględniali zagadnienia poruszane w niniejszych praktykach.
  7. Wskazane byłoby, aby uczelnia podjęła współpracę z lokalnymi jednostkami sektora finansów publicznych (zwłaszcza jednostkami samorządu terytorialnego) oraz przedsiębiorstwami prywatnymi w zakresie możliwości odbywania stażu lub praktyk zawodowych przez absolwentów studiów podyplomowych.

Sugerowana do rozważenia zawartość przedmiotowa oraz udział procentowy poszczególnych bloków tematycznych w całości studiów podyplomowych powinien uwzględniać, conajmniej nastepujące przedmioty audytowe i okołoaudytowe: 

 

Nazwa przedmiotu – zawartość tematyczna
Sugerowany, przybliżony udział procentowy (w 100%)
Audyt wewnętrzny, atrybuty, funkcje i cechy, podstawy prawne i standardy międzynarodowe.
10%
Wykonywanie zadań audytu wewnętrznego – organizacja, planowanie, wykonywanie i dokumentowanie zadań, zarządzanie komórką audytu wewnętrznego.
10%
Kontrola wewnętrzna, finansowa i zarządcza
10%
Zarządzanie ryzykiem
10%
Governance, nadzór korporacyjny, zarządzanie strategiczne i controlling – zagadnienia dla audytora wewnętrznego
10%
Zagadnienia ekonomii i rachunkowości w audycie wewnętrznym. Badanie sprawozdań finansowych.
10%
Elementy statystyki w wykonywaniu zadań audytora wewnętrznego
2,5%
Audyt informatyczny, zarządzanie projektami i procesami
5%
Zagadnienia prawa, administracji państwowej oraz finansów publicznych w aspekcie audytu wewnętrznego
5%
Rola audytu wewnętrznego w zwalczaniu oszustw i nadużyć gospodarczych
2,5%
Zamówienia publiczne
5%
Audyt projektów unijnych
5%
Socjologiczne i psychologiczne aspekty pracy audytora. Etyka audytorska
5%
Seminarium dyplomowe (praktyki, prace zaliczeniowe, prace semestralne, dyplomowe, testy, prace samodzielne lub w grupach)
10%
Razem

100%

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 III. Program studiów 

  1. Zawartość programu studiów powinna być podstawowym kryterium wyboru studiów podyplomowych na konkretnej uczelni.
  2. Program studiów podyplomowych powinien uwzględniać nabywanie wiedzy i umiejętności praktycznych w zakresie wykonywania obowiązków audytu wewnętrznego, o których mowa w ustawie o finansach publicznych, dział VI.
  3. Program powinien być uwzględniać wymagania stawiane w procesie kształcenia przez uznane organizacje zawodowe i stowarzyszenia (np. IIA, ISACA). Pozytywnym elementem programu jest zbieżność zagadnień studiów podyplomowych z zawartością programów edukacyjnych, przygotowanych przez IIA, określających wymagania programowe do uzyskania międzynarodowych certyfikatów w zakresie audytu.
  4. Program powinien przybliżać specyfikę wykładanego zagadnienia, jakim jest audyt wewnętrzny, nie zaś stanowić jedynie pochodną zainteresowań pracowników naukowych zatrudnionych na uczelni, delegowanych do prowadzenia zajęć na studiach podyplomowych.
  5. Program powinien być przygotowany tak, aby odzwierciedlał profesjonalizm uczelni w zagadnieniach audytu wewnętrznego oraz był wskazówką ułatwiająca dokonanie oceny i wyboru studiów na konkretnej uczelni.
  6. Program studiów podyplomowych z audytu wewnętrznego powinien:
    • odzwierciedlać pożądany i wskazany przez uczelnię profil zawodowy audytora wewnętrznego
    • wskazywać na specyfikę zawodową audytora, umożliwiać wielokierunkowy rozwój osobisty, społeczny i zawodowy słuchacza
    • uwzględniać przedmioty ściśle związane z funkcjami audytu wewnętrznego (przedmioty audytowe), jak i przedmioty, które są pomocnicze lub wspierające w budowaniu pożądanego profilu audytora wewnętrznego (przedmioty okołoaudytowe).
  7. Nazwy przedmiotów powinny być sprecyzowane tak, aby wskazywać szczegółowy zakres zagadnień, które obejmują. Sformułowanie nazw przedmiotów (np. audyt wewnętrzny, rachunkowość, IT) na poziomie ogólnym nie pozwala precyzyjnie rozpoznać, jakie zagadnienia szczegółowe będą przekazywane w ramach wskazanego zagadnienia.
  8. Uczelnia powinna tak dobrać proporcje pomiędzy poszczególnymi przedmiotami lub zagadnieniami programowymi, aby nie było wątpliwości, iż cały program służy wiedzy i praktyce audytu wewnętrznego nie zaś nabyciu wyłącznie teoretycznej wiedzy w zakresie przedmiotów okołoaudytowych. Należy eliminować zagadnienia stricte teoretyczne, nie służące praktyce audytu lub zagadnienia z przedmiotów okołoaudytowych, które można akceptowalnie opanować na podstawie szeroko dostępnej literatury.
  9. Każdy z przedmiotów nieaudytorskich (uzupełniających) powinien być zaplanowany i prowadzony tak, aby zagadnienia przybliżane słuchaczom zorientowane były na elementy przydatne w profesji audytu w danej dziedzinie i posiadały odniesienie do praktyki audytu wewnętrznego (np. nie powinny byc wykładane „zagadnienia technologii informatycznych”, ale „audyt informatyczny”).
  10. Program nie powinien składać się z przedmiotów wyłącznie wspomagających lub ograniczać się do zagadnień podstawowych tychże przedmiotów. Należy rozważyć możliwość zmniejszenia wymiaru zajęć z przedmiotów nieaudytorskich (uzupełniających) do takiej ilości, która pozwoli zapewnić wiedzę konieczną z punktu widzenia ścisłej praktyki audytorskiej. Złą praktyką jest "przeładowanie" programu zajęciami okołoaudytowymi, prowadzonymi na poziomie co najwyzej podstawowym lub organizacja studiów podyplomowych, na których wykładowacami są wyłącznie osoby zatrudnione na uczelni i nie posiadające wiedzy oraz praktyki audytu wewnętrznego. Złą praktyką wydaje się również niewielki udział przedmiotów audytowych i praktyki audytorskiej w całosci studiów.
  11. Ważnym elementem programu powinny być ćwiczenia praktyczne, prace zaliczeniowe, praca samodzielna i zespołowa, budująca umiejętności pracy grupowej i dzielenia się wiedzą. Zaleca się, aby zajęcia ćwiczeniowe i warsztatowe stanowiły minimum 25% całej liczby godzin zajęć. Ilość osób na ćwiczeniach powinna umożliwiać swobodne i zindywidualizowane przeprowadzenie ćwiczeń przez wykładowcę (w praktyce trudno spełnić ten warunek jeżeli grupa ćwiczeniowa liczy powyżej 15 osób).
  12. Zagadnienia wykładane powinny służyć poszerzeniu umiejętności przeprowadzenia badania audytowego w konkretnym zakresie – należy preferować aktywne formy zajęć np. case studies, praca na przykładach realnie funkcjonujących dokumentów (z uwzględnieniem anonimizacji danych), praca w grupach, praca grupowa nad potencjalnymi zadaniami audytowymi, symulacje, gry managerskie itp.
  13. Słuchacze podczas zajęć powinni mieć możliwość zapoznawania się z przykładami prawidłowych i aktualnych dokumentów (po anonimizacji danych) oraz realnymi przykładami prezentowanymi przez wykładowców – praktyków. Ważnym jest, aby zagadnienia wykładowe i ćwiczenia występując komplementarnie i w odpowiednich proporcjach, budowały profil audytora, jego umiejętności praktyczne i kompetencje.
  14. Dobra praktyką wydaje się być spis zagadnień wraz z literaturą przedmiotu, z którymi potencjalni słuchacze powinni się zapoznać jeszcze przed rozpoczęciem zajęć, aby od początku odbywały się one na względnie wyrównanym poziomie. 
  15. Studia powinny uwzględniać elementy i wymagania w zakresie samokształcenia i samodzielnego przygotowywania prac o charakterze praktycznym (programów audytu, sprawozdań, raportów, procedur, dokumentów i wewnętrznych aktów prawnych, analizę ryzyka i inne). Studia powinny umożliwiać przygotowanie słuchacza do samodzielnej pracy i kształcenia, dawać znajomość literatury przedmiotu, umożliwiać czytanie ze zrozumieniem tekstów o audycie wewnętrznym, budować prawidłowy aparat pojęciowy – zgodny z Międzynarodowymi Ramowymi Zasadami Praktyki Zawodowej IIA.

IV. Wykładowcy

  1. Właściwą jakość kształcenia audytorów wewnętrznych zapewni przede wszystkim optymalny dobór odpowiednich wykładowców, wśród których powinny znaleźć się osoby:
    • posiadające odpowiednie przygotowanie teoretyczne i praktyczne, certyfikowani audytorzy, osoby posiadające doświadczenie w zarządzaniu komórką audytu wewnętrznego,
    • dysponujące unikalną wiedzą i praktyką na poziomie eksperckim (nawet jeżeli nie posiadają międzynarodowych certyfikatów), działające jako trenerzy lub szkoleniowcy, legitymujący się udokumentowanym potwierdzeniem swoich umiejętności teoretycznych, praktycznych i dydaktycznych w audycie wewnętrznym, sa uznanymi w środowisku ekspertami w zakresie okreslonych zagadnień przewidzianych w programie studiów.
    • wykładowcy uczelni wyższych rozumiejący specyfikę audytu wewnętrznego, posiadający wiedzę w zakresie przedmiotów objętych programem nauczania, mający praktykę w prowadzeniu wykładów i ćwiczeń na uczelniach wyższych, posiadające stopień naukowy, o uznanym dorobku naukowym w zakresie audytu lub dziedzinie okołoaudytowej, pod warunkiem że przedmioty przez nich wykładane mogą być zaprezentowane w kontekście lub bezpośrednim odniesieniu do audytu wewnętrznego, pozwalając osiągnąć wśród słuchaczy docelowy profil audytora. 
  2. Wysokim ryzykiem obarczone jest prowadzenie zajęć z audytu o charakterze ogólnym przez osoby posiadające niewielkie doświadczenie pracy w audycie wewnętrznym. Jednym z kryterium doboru kadry wykładowców powinny być referencje lub rekomendacje innych uczelni lub środowiska audytorów dla danego wykładowcy.
  3. Zaleca się, aby zajęcia z przedmiotów okołoaudytowych prowadzili wysokiej klasy specjaliści, jeżeli to możliwe - praktycy audytu, będący jednocześnie trenerami, posiadający certyfikaty międzynarodowe (zwłaszcza w dziedzinie audytu), niekoniecznie będący pracownikami stałymi uczelni wyższej. Przy prowadzeniu przedmiotów okołoaudytowych wskazana jest wysoka specjalizacja wykładowcy.
  4. Wykładowcy powinni być zobligowani do nieustannego podnoszenia swoich kwalifikacji i dokumentowania tego procesu.
  5. Jednym z kryterium doboru kadry dydaktycznej na uczelniach prowadzących zajęcia na studiach podyplomowych powinny być aktualne, recenzowane publikacje w książkach lub czasopismach specjalistycznych.
  6. Wykładowcy powinni przygotowywać konspekty zajęć i aktualizować materiały dydaktyczne, tak aby odzwierciedlały aktualny stan wiedzy i praktyki. Powinni posiadać orientację w nowych zagadnieniach, trendach lub praktykach audytu wewnętrznego.
  7. Materiały powinny być przygotowywane z dołożeniem staranności, z poszanowaniem praw autorskich, na bazie wysokiej jakości warsztatu naukowego. Materiały pomocnicze, otrzymywane na studiach powinny umożliwiać słuchaczom samodzielną pracę i proces samokształcenia.
  8. Wykładowcy na studiach podyplomowych z audytu wewnętrznego powinni zostać zobowiązani do niezwykle starannego, indywidualnego podejścia do każdej pracy samodzielnej słuchacza. Prace samodzielne słuchaczy powinny posiadać wartość praktyczną, możliwą do wykorzystania poza procesem dydaktycznym – np. w bieżącej pracy zawodowej.
  9. Wykładowcy powinni być zachęcani do działalności społecznej w środowisku audytorów wewnętrznych.

V. Zapewnienie jakości kształcenia w audycie wewnętrznym

  1. Troska o utrzymanie i stałe podnoszenie jakości kształcenia powinna nakładać na społeczność akademicką obowiązek wprowadzenia systemu zapewnienia jakości kształcenia oraz mechanizmów jego monitorowania i doskonalenia. Jest to szansa i gwarancja na dobre miejsce w europejskim obszarze edukacyjnym w obszarze kształcenia audytorów wewnętrznych. System taki powinien obejmować: ocenę procesu nauczania, ocenę jakości i warunków prowadzenia zajęć dydaktycznych, ocenę dostępności informacji na temat kształcenia, badanie trwałości rezultatów kształcenia i ich zgodności z celami kształcenia (w długim okresie czasu), przygotowanie możliwości stałego dokształcania w ramach innych inicjatyw edukacyjnych.
  2. Złymi praktykami są: obniżanie wymagań wobec słuchaczy, zmniejszanie liczby godzin, zatrudnianie wykładowców nie spełniających warunków opisanych w p. IV (np. bez dostatecznej wiedzy i praktyki w zakresie audytu wewnętrznego). Uczelnie czasami dopuszczają się takich praktyk, co pozwala im obniżyć kwotę czesnego, kosztem jakości zajęć. Niekiedy bazując na posiadaniu uprawnień, o których mowa w art. 286 par. 1 ust 5 lit.d, uofp, obniżają jakość poziomu kształcenia. Pozwala to osiągnąć krótkotrwałą korzyść materialną kosztem systematycznie malejącej reputacji. Słuchacze niejednokrotnie wyrażają wówczas opinie, iż motywem podjęcia studiów na tej a nie innej uczelni była możliwość uzyskania uprawnień o których mowa w w art. 286 par. 1 ust 5 lit. d, uofp.
  3. Wszelkiego rodzaju obniżenie jakości nauczania lub jego organizacji (ograniczanie powierzchni sal wykładowych, wykorzystywanie pomieszczeń które nie zapewniają minimalnych warunków bytowych, brak sprzętu audiowizualnego lub oszczędności w dostarczaniu materiałów dydaktycznych) powinny być sygnałem uwzględnianym przez potencjalnych słuchaczy przy wyborze przyszłej uczelni.
  4. Uczelnie powinny zwracać uwagę na liczebność grup, które nie powinny przekraczać rozsądnych rozmiarów i tym samym uniemożliwiać indywidualizację procesu kształcenia.
  5. Nieredukowalnym elementem każdych zajęć powinno być sprawdzenie wiedzy i umiejętności praktycznych słuchacza w jakiejkolwiek akceptowalnej przez uczelnię formie.
  6. Sprawdzenie wiedzy i umiejętności powinno dotyczyć każdego z przedmiotów, z uwzględnieniem liczby godzin tego przedmiotu i zawartości w programie nauczania. Zdarza się, iż wykładowcy, za przyzwoleniem organizatorów, ograniczają swoje zaangażowanie do niezobowiązującego zaliczenia przedmiotu na podstawie wyłącznie obecności na zajęciach, lub też nie mają możliwości weryfikacji rzeczywistej wiedzy i umiejętności nabywanych przez słuchaczy. Praktyki takie powinny być oceniane jednoznacznie negatywnie. Spełnienie warunku odpowiedzialności i rozliczalności powinno stanowić ważne kryterium wyboru studiów podyplomowych na konkretnej uczelni. Sprawdzenie wiedzy i umiejętności powinno obejmować również końcowy egzamin komisyjny, połączony z obroną samodzielnie przygotowanej pracy dyplomowej, która powinna mieć również wymiar praktyczny (możliwy do zastosowania w obecnej lub przyszłej pracy zawodowej).
  7. Uczelnia powinna prowadzić badanie jakości nauczania, poprzez system wewnętrznych ocen, ankiety, wskazywanie silnych i słabych stron zarówno samych wykładowców, jak i sposobu organizacji procesu nauczania.
  8. Zarówno organizatorzy jak i wykładowcy powinni podlegać rygorystycznej ocenie sposobu przekazu wiedzy oraz zaangażowania w proces kształcenia. Oceny powinny być jednak zobiektywizowane oraz zaprojektowane tak, aby nie dyskryminowały wykładowców bardziej wymagajacych. Ocena słuchaczy nie powinna być oczywiście jedyną formą oceny wykładowcy.
  9. Wszyscy prowadzący zajęcia dydaktyczne oraz wszystkie przedmioty nauczane na studiach podyplomowych muszą zostać poddane procesowi oceny (w formie ankiet) przez słuchaczy studiów podyplomowych. Dodatkowo, przed zakończeniem zajęć dydaktycznych należy przeprowadzić ankietę dotyczącą całych studiów podyplomowych w celu wypracowania opisowej oceny jakości procesu kształcenia, której uzupełnieniem będą dane liczbowe charakteryzujące kadrę i studentów, a także rodzaj i liczbę godzin zajęć oraz zaplecze dydaktyczno-techniczne na danym kierunku studiów. Wyniki ankiet powinny zostać przekazywane kierownikowi studiów podyplomowych oraz właściwemu dziekanowi, a także udostępnione opinii publicznej (na przykład poprzez zamieszczenie na stronie WWW uczelni).
  10. W przypadku poważnych zakłóceń i słabych ocen w ankietach zaleca się wyjaśnienie przyczyn zaistniałej sytuacji i podjęcia działań naprawczych, np. przeprowadzanie okresowych hospitacji zajęć. Z przeprowadzonych hospitacji sporządzić należy protokoły, w nich zawrzeć zidentyfikowane słabe strony oraz wyprowadzić odpowiednie zalecenia w celu uniknięcia niedociągnięć w przyszłości.
  11. Uważa się za celowe badanie trwałych rezultatów nauczania na studiach podyplomowych z audytu wewnętrznego, rozumianych jako zebranie informacji zwrotnej od absolwentów studiów podyplomowych z audytu (po roku i po trzech latach od ukończenia nauczania) w zakresie zgodnym z celami kształcenia, oraz podanie ich do publicznej wiadomości (na przykład poprzez zamieszczenie na stronie WWW uczelni). Przykładowo:
    • Czy nadal zajmują się zawodowo audytem wewnętrznym?
    • Czy zmienili miejsce pracy w ostatnim roku/trzech?
    • Czy w ostatnim roku/trzech latach podnieśli swoje umiejętności zawodowe poprzez otrzymanie certyfikatu poświadczającego zdobytą wiedzę z zakresu audytu?
    • Czy w ostatnim roku/trzech latach awansowali w strukturze organizacyjnej podmiotu, w którym pracują?
    • Czy ich wynagrodzenie w ostatnim roku/trzech latach zwiększyło się ponad poziom inflacji?  

W procesie nauczania oba podmioty (słuchacz i uczelnia) nabywają wiedzę i praktykę, każdy w zakresie swojej działalności. Oceny dokonywane przez słuchaczy powinny być komplementarne z innymi formami oceny uczeni, np. rankingami lokalnych pracodawców, rankingami w środowisku audytorów, opisem stosowanych pozytywnych i negatywnych praktyk konkretnych uczelni publikowanych np. w internecie, ocenami komisji akredytacyjnych itp.

Audytorzy sami z pewności będą uważnie obserwowali praktykę kształcenia stosowaną przez uczelnie wyższe, sami będą dokonywać oceny jakości kształcenia i promować dobre praktyki stosowane przez konkretne uczelnie w Polsce. Miejmy nadzieję, że w ramach doskonalenia systemu audytu wewnętrznego w Polsce, w obszarze kształcenia audytorów wewnętrznych będą przygotowywane rozwiązania o charakterze systemowym, mające na celu ciągłe, systematyczne i weryfikowalne podnoszenie kwalifikacji przez wszystkich audytorów, ze szczególnym uwzględnieniem audytorów jednostek sektora finansów publicznych.

 

Opracowanie:

dr Agnieszka Bojnowska,  This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Piotr Welenc, CISA, CGEIT,  This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

 

Uczelnie uprawnione do nadawania tytułu doktora nauk ekonomicznych lub prawnych

 

Menu

Home

Oferta

Zespół

Procesy

Usługi

Produkty

Audyt

Szkolenia

Studia i wykłady

Kontakt/Contact